Logo

Kto odwiedzi Generała ?

 18 kwietnia  bieżącego roku przypada 75 rocznica śmierci dowódcy 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK, walczącej na froncie wschodnim z wojskami niemieckimi. Do dziś niestety nie udało się badaczom wyjaśnić czy to był zamach czy przypadek. Ppłk Jan Wojciech Kiwerski ps. „Oliwa” poległ w lasach Mosurskich na Wołyniu w rejonie futoru Dobry Kraj. Pochowany został w okolicy gajówki Stężarzyce 

We wrześniu 1989 jego zwłoki ekshumowano i umieszczono tymczasowo w Kościele Garnizonowym w Warszawie. 21 kwietnia 1990 zostały uroczyście złożone na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w Kwaterze Harcerskiego Batalionu AK „Zośka”. Wraz z nim pochowano dwóch żołnierzy poległych podczas  niespodziewanej bitwy.

20 kwietnia 1990 prezydent RP awansował go pośmiertnie na generała brygady. W uroczystości ponownego pochówku wzięła udział grupa byłych żołnierzy 27 WDP AK, oddając ostatni hołd swojemu dowódcy. Upamiętnili oni swojego dowódcę również na Skwerze Wołyńskim, gdzie znajduje się monumentalny pomnik 27 WDP AK. Kto tam trafi może zobaczyć popiersie ppłk „Oliwy”. Warto również wspomnieć, że  w 1974 roku na pamiątkę dokonań 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK i jej dowódcy  ppłk  dyplomowanego Jana Wojciecha Kiwerskiego byli żołnierze wydali okolicznościowy medal, którego autorem był - Witold Korski. Niestety  wiekowi żołnierze również odchodzili na ostatnie kwatery, bywało, że nawet czwórkami. Dziś nawet w skali całego kraju pozostała ich prawdziwa garstka. A państwo zapomniało zarówno o 27 Dywizji jak i jej dowódcy. W 70 rocznicę nikt nie pokwapił się z wartą honorową, o innych elementach upamiętnienia nie wspomnimy. Dlatego stawiamy już w tytule artykułu pytanie kto w tym roku odwiedzi grób Generała, kto o nim pamięta?  W tym miejscu kilka słów o zapomnianym bohaterze.

Jan Wojciech Kiwerski urodził się 23 maja 1910 r. w Krakowie jako syn lekarza — Władysława i Marii z Rogalskich. Nie miał łatwego życia. Gdy miał 9 lat, umarł mu ojciec, zaś w 5 lat później — matka. W 14 roku życia trafił do Korpusu Kadetów Nr 2 (w Modlinie, przeniesiony w 1926 r. do Chełmna). W czerwcu 1928 r. zdał maturę z wyróżnieniem i jako jeden z najlepszych absolwentów skorzystał i. prawa wyboru broni, obierając sobie dalszą służbę w wojskach saperskich. W czerwcu 1928 r. wstąpił do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie, któ­rą ukończył w sierpniu 1931 r. w stopniu podporucznika i rozpoczął służbę w 3. baonie saperów w Wilnie, jako dowódca plutonu w 3. kompanii saperów, dowodzonej przez kpt. Franciszka Niepokólczyckiego (oficera, który wywarł duży wpływ na jego dalszą karierę wojskową). Niebawem został instruktorem w szkole podoficerskiej przy 3. baonie saperów. 19 marca 1933 r. otrzymał przyspieszony awans na porucznika ze starszeństwem od 1 stycznia 1933 r. i został przeniesiony z Wilna do kompanii przepraw rzecznych Baonu Mostowego v Kazuniu w 1934 r., dowodził tam plutonem do lipca 1937 r.  Następnie został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Studia w niej ukończył 18 sierpnia 1939 r. uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. W międzyczasie został awans do stopnia kapitana. 20 sierpnia 1939 r. wyjechał do Grodna, do rejonu mobilizacji 33. Rezerwowej Dywizji Piechoty, aby objąć funkcję oficera operacyjnego sztabu Dywizji, wcho­dzącej w skład Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”.  Po wielu perypetiach dotarł do Warszawy w listopadzie 1939 r.. Tu ponownie  spotkał mjr Franciszka Niepokólczyckiego i  dzięki niemu trafił  do zw. sztabu dywersji SZP, którym ten oficer dowodził. Kiedy w kwietniu 1940 r. powstał Związek Odwetu, jako organ walki bieżącej ZWZ, jego komendantem został mjr Franciszek Niepokólczycki, a oficerem operacyjnym i jednocześnie zastępcą komendanta — kpt. Kiwerski. Od 1942 r. był dowódcą Oddziałów Dyspozycyjnych ZO, potem Oddziałów Dyspozycyjnych („Mo-tor”-„Sztuka”) Kedywu Komendy Głównej AK, używając pseudonimów „Ziomek”, Rudzki”, „Kalinowski”, „Lipiński”, później „Dyrektor”. W listopadzie 1942 r. został  awansowany do stopnia major i  często dowodził osobiście zespołami żołnierzy w akcjach dywersyjnych. Najważniejsze z nich to tzw. „Wieniec” (sparaliżowanie działalności warszawskiego węzła kolejowego), odbicie więźniów pod Arsenałem, organizowanie ucieczek aresztowanych żołnierzy podziemia z oddziału więziennego szpitala p.w. Jana Bożego w Warszawie, akcja w Celestynowie. W grudniu 1943 r. mjr „Oliwa” otrzymał nominację na stanowisko szefa sztabu Okręgu Wołyń.  2 lutego 1944 r. „Oliwa” wyjechał do Kowla, a 5 lutego 1944 r. dotarł do kwatery dowodzenia płk. „Lubonia”. W myśl przywiezionych przez .Oliwę” rozkazów „Luboń” miał udać się do Warszawy na nowe stanowisko, zaś mjr dypl. „Oliwa” przejąć dowództwo Okręgu Wołyń. 18 lutego 1944 r. mjr „Oliwa’ objął dowództwo powstałej  z sił Okręgu  27. Wołyńskiej  Dywizji  Piechoty AK i został awansowany do stopnia podpułkownika. Dokładnie i szybko rozpoznał poszczególne oddziały Dywizji i ich możliwości bojowe, wniósł nowe wartości w zakresie szkolenia żołnierzy Był przez nich szanowany i lubiany jako dowódca stanowczy, postępujący rzetelnie. Dnia 18 kwietnia 1944 r. w południe Jan Wojciech Kiwerski poległ tragicznie, w  zagadkowych okolicznościach.   

Template Design © Joomla Templates | GavickPro. All rights reserved.